Het verhaal

Martine 1kees&koos is een idee van mij, Martine Schut. Samen met Frank, de poezekinders, konijnen en bijen woon ik in Benneveld. Een klein lief dorpje in Drenthe. Ik  hou van ons huis en onze tuin en ik ben er graag mee bezig.  De zoektocht naar leuke spullen, deze een mooi plekje geven, schuiven met de inrichting in huis en een tuin vol bloeiende bloemen: ik ben er dol op en het maakt me erg blij!

Al dat moois maakt me dus blij, maar moois met een goed verhaal maakt me nog blijer! Ik vind het belangrijk om te weten waar spullen vandaan komen. Waar is het van gemaakt? Wie heeft het gemaakt? En welke reis heeft het moeten afleggen om bij mij te komen?

Ik wil de wereld graag mooier en beter maken. Een idealist mag je me zeker noemen. Ik heb vele motto’s, maar ‘een betere wereld begint bij jezelf’ vind ik toch wel de beste van allemaal. Als iedereen een stapje beter zijn best doet, komen we met zijn allen een grote stap vooruit. Dus, bij alles wat ik doe, probeer ik een stap extra te zetten. En natuurlijk gaat dat me niet altijd even makkelijk of goed af, maar beter inconsequent goed, dan consequent fout (ook zo’n mooi motto).

Vanuit die motivatie heb ik kees&koos bedacht. Hier kan ik mijn passie voor interieur, groen en goede bedoelingen – én mijn idealen om de wereld te verbeteren – bij elkaar brengen en delen met anderen.

Hoe het ooit begon….

Het begon met Barbies. O, wat was ik dol op mijn Barbies! Ieder jaar kreeg ik op mijn verjaardag weer een nieuwe dame en spulletjes om mijn Barbiewereld nog groter te maken. Die Barbiewereld bestond uit een mega roze huis dat ik graag inrichtte en steeds opnieuw herinrichtte. Dat inrichten sloeg over naar mijn kamer en deze heeft in de jaren daarna verschillende stijlen en kleuren gekend. Samen met periodes van verzamelingen. Planken vol met witte beeldjes. Je kent ze wel; een hele verzameling huisdieren en tropische varianten met mooie kraaloogjes. De kaarsenperiode volgende daarna. Tientallen kaarsen in allerlei vormen die toch vooral voor de sier waren en dus niet aangestoken mochten worden. En ach, knuffelbeestjes, potjes, bakjes, stickers, posters, plaatjes, kussentjes, fotolijstjes, plantjes, briefpapier, pennen, suikerzakjes. Ik heb het allemaal meegenomen naar mijn kleine kamertje en een mooi plekje geven.

En daarna mocht ik aan de slag in het eerste huis van Frank en mij samen. Oké, ons eerste huis bestond maar uit 27 m2, maar we voelden ons de koning te rijk. En meer dan één kamer om in te richten. Whoehoe! Doordat het klein was werd ik gedwongen goed na te denken hoe de ruimte in te delen en welke meubels en spullen te gebruiken. Dat zorgde voor creatieve oplossingen en leuke do-it-yourself-ideeën.

Klein kan fijn zijn, maar naar vier jaar wilden we toch graag wat meer ruimte. In ons tweede huis kon ik ook weer heerlijk aan de slag, maar na vier jaar was er weer een andere reden om te verhuizen; we wilden graag een tuin en meer rust en ruimte. Het grote zoeken kon beginnen en die heeft ons geleid naar het noorden van het land, naar het mooie dorpje Benneveld.

En ook in Benneveld gaat de zoektocht naar mooie spulletjes weer verder en verschuif ik meubels, verf en behang ik muurtjes en stort me vol overgave op de tuin. En wat ik doe, maak en ontdek wil ik graag met anderen delen. Daarom ben ik met deze blog begonnen.

Poezekinders, wie anders!

kees&koos zijn twee poezekinders. Een dynamisch duo.  Ze kwamen van een boerderij verderop en graag buurten voor wat aandacht en eten. En ach, toen ze eenmaal met hun kopjes tegen mijn benen aanvlijden was het kwaad al geschied; kees&koos waren een huis rijker. Dagelijkse kwamen ze langs en al snel waren ze helemaal thuis.  Helaas leven beide poezekinders niet meer. Een groot gemis.Toen het moment kwam om een naam te bedenken leek het een logisch idee om hier de namen van de poezekinders voor te gebruiken. Hoewel logisch? Zoals het meestal met ideeën gaat, is het er opeens. En toen klonk het heel logisch. kees&koos dus.

kees&koos

*Ik ben dol op poezekinders en dol op het woord poezekinders. Ik gebruik het te pas en te onpas, maar ik heb het niet zelf bedacht. Daarvoor gaat alle credits – en vooral dank! – uit naar Marianne. En zoals zij dan zal zeggen: “hilarisch!”.