Lazy sunday Saartje

zondag
19 oktober
2014
Saartje (www.kees-koos.nl)

A lazy sunday. Af en toe zo heerlijk om te doen. Vandaag is zo’n dag. Pyjama aan, muziekje, kopje thee en fijn een boek lezen. De poezekinders doen blij mee met deze lazy sunday. Vooral Saartje. En zoals je kan zien op de foto, is Saar hier heel goed. Dat komt omdat ze er veel op heeft geoefend. Het is namelijk iedere dag ‘lazy sunday’ voor Saartje.

Saartje is onze omapoes. Ze is al aardig op leeftijd – minstens 14 – maar we weten het niet precies. De meeste dagen slaapt Saar 23,5 uur. In het resterende half uur eet, drinkt en poept ze. En loopt ze even een rondje door de tuin. In de winter schroeft ze de slaaptijd nog wat op tot 23 uur en drie kwartier en is ze de tuin totaal vergeten. Een klein herfstig windbriesje in mevrouw d’r snorharen en de winterklok wordt ingeschakeld.

Maar zo af en toe voelt Saartje zich jong en jeugdig. Dan rent ze het huis door. Sjeest de trap op en af. Probeert  haar eigen staart te pakken en geeft de andere poezekinders een klap op de kop. Dit alles duurt zo’n vijf minuten en dan gaat ze weer over tot de orde van de dag. De andere poezen en ons laat ze verschrikt achter met een groot vraagteken boven ons hoofd.

Saartje (www.kees-koos.nl)

Saartje is nu zo’n 9 jaar bij ons. Via de dierenambulance is ze in het dierenasiel terechtgekomen. Toentertijd woonden Frank en ik nog in Papendrecht en werkte ik als vrijwilliger in dat dierenasiel. Saar kreeg een natje en een droogje en het was wachten op haar eigenaar. Helaas kwam die niet en begon het zoeken naar een nieuw baasje. Maar Saartje is nou niet echt een charmeur en het feit dat ze haar dagen diep weggestopt in een mandje doorbracht, hielp ook niet mee. Wat er met haar gebeurd is, is onbekend, maar het is wel duidelijk dat ze mensen niet vertrouwd. Of eigenlijk beter gezegd; ze wantrouwt ze.

Omdat dat wantrouwen niet beter werd, is ze uiteindelijk bij ons gekomen. Eerst met het idee om wat tot rust te komen en te socialiseren. Daar kwam echter weinig van terecht, want Saar verbleef het eerste jaar onder ons bed en kwam alleen ’s nachts tevoorschijn. En na dat jaar durfde ze zich iets meer te laten zien, maar die glimp die we dan van haar zagen…

En toen gingen we verhuizen naar Drenthe, dus ging Saar maar mee. Gelukkig heeft de Drentse rust haar goed gedaan. Ze heeft haar plek gevonden en kan nu heerlijk relaxen. Ze blijft wel een poes met gebruiksaanwijzing. En die is eigenlijk heel simpel; blijf uit mijn buurt. Ze zoekt mij wel op en komt zelfs na al die jaren op schoot liggen, maar verder gaat mevrouw gewoon haar eigen gang. En eigenlijk klinkt dat als een heel goed poezeleven.

Tags:

Het e-mailadres is puur voor verificatie, deze wordt niet getoond en niet voor andere doeleinden gebruikt.

Deel dit bericht op:

Blog categorieën