A day at the office met Zus & Minoes

vrijdag
12 september
2014
Zus en Minoes (www.kees-koos.nl)

We hebben kantoor-aan-huis. Onze voorste slaapkamer is omgetoverd tot kantoor. Het is nog ‘under construction’ (lees= een grote bende), maar dat komt vanzelf goed. Er staan grote bureau’s en we hebben mooi uitzicht: wat wil een mens nog meer? Het heerlijke voordeel van uit huis werken, is dat je de deur niet uit hoeft om naar je werk te gaan. Je kan je tijd naar eigen zeggen indelen en de mooiste is toch wel dat je de hele dag in je pyjama kan zitten.

Vanuit huis werken en vier poezekinders hebben is soms een wat minder handige combinatie. Zeker als twee van de vier poezen graag op kantoor aanwezig zijn en wat wereldvreemd lijken.
Zus en Minoes zijn een bijzonder stel. Vrij bijzonder. Lijken zelf niet helemaal door te hebben dat ze poes zijn en wat dat ‘poes zijn’ inhoudt. Dus houden ze zich vooral bezig met overal hun neus in, op en onder te stoppen (vooral bij wat je aan het doen bent). Kijken of iets kapot kan of iets misschien opgegeten kan worden. En dat werkt niet altijd even prettig. Zie hier een dagelijks kantoortafereel:

Zus en Minoes op kantoor  (www.kees-koos.nl)

Frank is hard aan het werk (wat je hier ziet is zijn ik-ben-geconcentreerd-aan-het-werk-gezichtje) en ik was druk bezig een poging te doen om te werken. Minoes heeft pontificaal plaats genomen voor mijn laptop en Zus neemt het er ook even van. Het draait dus vooral om aandacht, aandacht, aandacht. En aandacht.

De dames zijn in het dierenasiel terecht gekomen waar ik op zaterdag vrijwilligerswerk doe. Ze zijn achtergelaten op een zolder en dat heeft ze natuurlijk niet veel goeds gedaan. Twee bange poezekinders staarden me iedere zaterdag aan. Er was niet veel mee te beginnen, maar met veel rust en geduld mocht ik ze steeds meer benaderen en zelfs aaien. En tja, toen ging de ik-vind-dit-zielig-en-moet-ze-meenemen-knop om en sinds anderhalf jaar zijn ze bij ons.

De dierenarts denkt dat het moeder en dochter is en dat ze nog maar een paar jaar oud zijn. Ze lijken inderdaad erg op elkaar. Niet alleen zijn ze beide volledig zwart, maar ze hebben redelijk hetzelfde kopje. Wat wel duidelijk is, is dat ze een enorme ontwikkelingsachterstand hebben. X-pootjes, slappen spieren en totaal geen weet van de wereld.

Minoes is waarschijnlijk de jongste en de dochter en was het snelst op haar gemak. Nog wel wat bang, maar ze trotseerde de andere poezekinders en met haar buik plat op de grond schuifelde ze heen en weer en zelfs de tuin in. Nu speelt ze graag buiten. Springt en rent heel de dag heen en weer en probeert van alles te vangen. Tot nu toe blijft het bij blaadjes, die ze vol trots naar binnen brengt. De wc is ook reuze interessant. Vooral als hij doorgetrokken wordt en wat fijn, je kunt er ook uit drinken.

Zus is niet zo’n held. Of eigenlijk helemaal niet. Zus woont boven en zet maar heel af en toe een voetje beneden aan de trap. De wereld is voor haar nog wat te groot. Onze bovenverdieping heeft ze ondertussen al aardig verkent en ze heeft haar favoriete slaap en lummelplekjes uitgekozen. Wel wil ze graag kroelen en gedragen worden. Voeten vindt Zus fantastisch. Daar ligt het ze het liefst bovenop. Ze heeft dus een soort dubbelfunctie; poes en pantoffel.

Zus (www.kees-koos.nl) Minoes (www.kees-koos.nl)

Ze zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Ze zijn erg lief en verzorgend voor de elkaar en ze lijken erg blij te zijn met hun nieuwe huis. En wij zijn blij met deze twee mooie dames.

Tags:

Het e-mailadres is puur voor verificatie, deze wordt niet getoond en niet voor andere doeleinden gebruikt.

Deel dit bericht op:

Blog categorieën